Seni gördüğümde utanıyorum kendimden
Beni haketmeyecek kadar güzelsin
Sesini duyduğumda sağırlaşıyor kulaklarım
Sen işitilemeyecek kadar gerçeksin
Gözlerini gördüğümde doluyor gözlerim
Bakılamayacak kadar parlak gözlerin
Elimi tuttuğunda yanar kül olur elim
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta