Kardan Adam Şiiri - Mesut Yüksel

Tek mevsimlik bir ömürdür onunkisi,
Bedeninde kar, ruhunda ayazın mührü.

Kömür gözleri çocukluğun uzak rayı;
Zaman küçülür bir kızak boyuna,
Kayarız gülüşlerin bıraktığı derin izde.

Havuçtan burnu;
Donmuş bir akşamüstü, turuncu bir gün batımı…
Bakıldıkça içimizi ısıtan tek soğuktur o;
Buzdan kalbiyle hayatı göğüsleyen
Sessiz bir nöbetin beyaz uykusu.

Süpürgeden kolları,
Anıların tozunu beyaz bir halının altına
Usulca süpürür; kimse duymadan.

Şapkası, kışın mühürlü parolasıdır başında;
Rüzgârı eski bir dost gibi karşılar,
Eğilmez, zamana direnen bir heykel vakarıyla.

Kardan adam;
Varlığını kışın beyazına borçlu,
Yokluğunu ise eriyen kaderine…

Giderken arkasında ne bir gölge bırakır,
Ne de toprağa ağır gelen bir keder;
Sadece biraz su, biraz çamur, biraz çocukluk.