Gözlerim, bir tatlı bakışını dilenirdi bıkmadan,
Ellerim, ne tuzaklar kurardı ellerine değebilmek için,
Aklım, -hangi bir karış- bin karış havada,
Sırnaşık bir bulut olmuş, dolanırdı hep senin üzerinde
Ve yüreğim kavrulup dururdu bir kara sevdayla, sabah akşam.
Fakat o uçsuz bucaksız ve uykusuz geceler boyu
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Böyle sevdâları, böyle dolu dolu yaşayabilenler ne kadar şanslı olduklarını biliyorlar mı acaba?
Ne mutlu onlara...Hele karşılıklı olursa...
Saygılarımla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta