Yine uykusuz çıktım sabahlara,
Sabahlarım ayni sabahlar, acılarım ayni acılar,
Ne bir eksik, ne bir fazla,
Yarama yine tuzlar basmış bir ayni zalim hasret,
Uyanıp seni yine bulamamak ne tarifisiz bir acı,
Ayrılığına katlanmak ne acı, batmayan güneşler altında,
Yıl üçyüzaltmışbeş gün çekip durmak ayrılığını,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta