Yorgun ömrümün küllerini savurdum
Dibinde bağdaş kurdu birkaç kıvılcım
Taş olsaydım oyulurdum inan ki
Erirdim damla damla kurşun olsaydım
Bir avucumda ay ışığı
Diğerinde garip yalnızlığım
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
