Kendi aklıyla hüküm kuramayan insan, sadece düşüncesini değil; aşkını, sevgisini ve inancını da başkalarına teslim eder. Sevmediği halde sevdiğini sanır, çünkü hissettiklerini bile kendi içinde değil, ona öğretilen kalıplarda arar. Bir süre sonra gerçekten sevebileceği hiçbir şeyi göremez olur. Ve sevgi, onun için bir hakikat değil; başkalarının izin verdiği ölçüde yaşanan bir tutsaklığa dönüşür.
Öyle sevdalar vardır, biter baslar;
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten
Devamını Oku
Buruk tatlar vardır, ağızda şurup giden;
Bir aşka vuran güneş kolayca batmıyor.
Yanıyor bin kollu şamdanı, tutuşuyor
Ufkunuzda camları göksel konağının
Ve bir yaz aksamı buhurdan gibi tüten




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta