Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Sıkıldım, sığınacak liman aradım kendime.
Zor oldu belki de, buldum ama sessizce gizlide.
Sardı beni, kavradı içtenliğiyle kala kaldım içinde öylece.
Dinginlik içinde oluştu rehavet, durdu benlik, aman ne felaket!
dertli ve hüzün dolu bir şiir tebrikler hocam selam ve saygılar
sunuyorum iyi bayramlar
candan kutlarım dost kalem
Oysa ışığım olup döndürmüştü, karanlıkları aydınlığa.
Sanmıştım beni taşıyor güzel yarınlara.
Felaket yaklaşıyor ama ne felaket.
Karardı ışığım, döndüm başa. Derinden, derindeyim şimdi.
Tebrikler.. Doğru kişilere güvenmek gerek...
Akıcı duygulandıran güzel bir şiir yüreğini,ze sağlık Saadettin dost
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta