Ruhumun dipsiz delhizlerinde ölümlere gidip geldim
Gecenin karanlığı ruhumdan daha karanlık değildi
Sancıyan o kadar yanım vardı ki,
Çaresizliğin ne olduğunu anladım titrerken ellerim.
Herşey girdaplaşıyor gözlerimde,
Nereye baksam zebanilerin yüzlerini görürüm
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta