Tuttuğun eli bir daha bırakmadan
Herşeyden çok onu sevmişsin
Aç kalıp gezmişsin hiç biriktirmeden
İndirmişsin artık gitmeyeni
Bölmüşsün meğer olmayanı
Vermişsin hakkını hak edene
Yetmemiş açmışsın Kıbrıs’a sancağı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta