Hayata erken uyanamayan, ama en erken ölenlerdeniz biz.
Bize umarsızca kıyanlar var.
Gök delinip seller aktığında bile,
bize bir damla suyu esirgeyenler var.
Kimse beni, topuklarımı bile ıslatamayan fikirlere secde ettiremez.
Ben ki kuytu köşelerde unutulan karanlıklar şairiyim.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta