Karanlık Sokaklarda Şiiri - Erdin Şallıel

Karanlık sokaklarda...
Hiç yürüdün mü?
Hayallerin
Ardında.

O an
Kaybolduğunu
Anladığında,
Kime
Sorarsın:
“Ben neredeyim?” diye?

Ve
Ayaklarının
Her yere
Değdiğinde,
Çıkan sesten
İrkilip,
Dönüp baktın mı?
Ardına hiç.
Yanında kimselerin olmadığını
Görüp, o an
Korkup ağladın sen?

Sabah olmayan
Gecelerde,
Ben ıssız
Sokaklarda,
Hayallerin ardındayken,

Sen
Sıcak yatağına
Girdiğinde,
Vicdanının sesini
Duydun mu?
Duydun mu hiç?

Soruyorum
Şimdi sana:

Karanlık
Sokaklarda,
Hayallerin
Ardında kaybolurken,
İnsan hiç yorulur mu kendinden?

“Ben, ben de çok yoruldum” diyorsan san,
İşte
O an,
Kim olurdu senin yanında?

Karanlık sokaklarda,
Hayallerin ardında,
Gerçek dünyada,
İnsan yorulur mu hiç kendinden?
Kendinden kaçmak ister mi?

Ben de çok kaçmak istedim ama yoruldum...
Yorgunum kendimden...
Ve durdum,
Karanlık sokaklarda,
Hayallerin ardında,
Çıkmaz
Bir köşede şimdi...

Ben, ben’den de yorgunum.
Karanlık sokaklarda,
Hayallerin ardında,
Yorgunum.
Çok yorgunum.