Küçük bir çocukken karanlıktan korkar kaçardım,
Şimdi karanlıkta yalnızlığımla dertleşiyorum
Defolup gittiğin gün içimdeki umut ışığı söndü,
Bütün dünyam karanlıklar içinde
Gündüzler olmuyor sensiz dünyamda,
Artık çok yalnızım
Meğer tek dostummuş yalnızlık,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta