Karanlık ki; en çok korktuğumdu,
Karanlık ki; beni sineme çekendi.
Beni derinde yaralayandı...
Beni bir başıma bırakandı.
Karanlık ki; seni bana hatırlatandı yalnızlığımda,
O gözlerini, o dalgalı saçlarını, teninin kokusunu:
Her şeyini bana anlatandı karanlık.
işte sana geliyorum
yumuşakbaşlı rüzgarların kanatlarında bir yer bul bana
suyun ışıltılı sesleri aksın bir yanımızdan,
bir yanımızı defneler sarsın...
demir kollarının yumuşaklığında uyanayım sabahları
zeytin ağacının gözlerinde büyürken bir çekirdek
Devamını Oku
yumuşakbaşlı rüzgarların kanatlarında bir yer bul bana
suyun ışıltılı sesleri aksın bir yanımızdan,
bir yanımızı defneler sarsın...
demir kollarının yumuşaklığında uyanayım sabahları
zeytin ağacının gözlerinde büyürken bir çekirdek




Karanlıkta hesaplaşma daha keskinleşir- bir ışık daha olmayacak gibi- bir an önce kurtulmak istersin - aydınlık en çok karanlıkta kendini bulur-üstündeki yükten- kutlarım..
Karanlıktan ben de çok korkarım,çünkü bütün korkularımla karanlıkta yüzleşirim. Ve şiirin tam anlamıyla dile getirilmeyen duyguları harfi harfiyen aktarmışsınız.Kutluyorum kaleminizi.
ve sana şiirler yazdırırmış karanlık
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta