Kaybolan zamanın ateşiyle ısındık,
Çocukluğumuzun buğulanmamış sahneleriyle Oyunlar kurduk,
Karanlık kentlerin ardındaki
Dünyayı aradık hep,
Karlarla kaplı olan
Gözyaşları akıttık birbirimize,
Sevinirken bile içimizdeki burukluğu silemedik.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
