Aydınlık kaybolur içinde, karanlık baştan sona tenha…
Bir türlü alem, ucu bucağı boyanmış siyaha…
Kapa gözlerini karanlığı dinle, ne kadarda sessiz…
Bazen bir ucu göğe yükselir, bazen kör kuyu gibi dipsiz…
Sen, evet sen bu karanlıta bir gölgesin…
Ölümüm senden olur
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...
Devamını Oku
bilinsin
ne uçsuz bir kan akışı
ne buğusu kadehte rakının,
ela ve sonsuz bir teneşir uykusu
gözlerinin ağlamaklı bebeğine...




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta