16/04/2002 Ordu/Ünye
Gecenin esrarına bırakıyorum kendimi çoğu zaman
An be an muhabbet ediyorum onunla
Her şeyin içinde kaybolduğu ve herkesin içindeki...
Karanlık bile bazen ona uzunca bakınca kayboluyor
Bir çocuk görüyorum onda bir hayal belki ansızın
Onun içinden seçiyorum içimdekileri
Ne yaşadığımı gösteriyor sonra yol oluyor
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta