İki kelimesi sen olan, bir ben varım gün doğumunda,
Geceye yol alan kuşların sesinde bağıran annelerin telaşları içinde koşuyorum sana.
Dizim öpsen geçmeyecek yaralar aldı,
Bildiğim bütün kitapları unuttum, senden sonra ne yana dönsem, girdap, kuyu, karanlık, kalabalık.
Bir çocuğun merağı içinde divanece dolaşıyorum.
Kendi adıma kurşun doktursem gelirmisin?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta