Ben karanlıkta oturmayı severim
Köşeme çekilir de
Başımı alırım ellerime
Karanlıkta gözyaşlarım görülmez
Silen bulunmaz
Burnunu çekerim,
Hıçkırıklarım duyulmaz
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ozleminizin birgün bitmesi dileğiyle sırtınızı ve sizi kutluyorum.....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta