Karanlığın Öğrettiği Işık

Evren; karanlığın içinden,
Kendini yok ederek doğdu.
Hiç bir şey söylemedi insana.
Çünkü, karanlık cevap değil.
Cevaba götüren ilk soruydu.
Işık bile kendi hızına yetişemezken,
İnsan, kendi ağırlığında büyüdü.
Atomun nabzını dinledi.
Evrenin soğukluğunu ölçtü.
Tabiat Ananın hafızasını kazdı.
Insan kendisini,
Bir yaprağın titremesinde buldu.
İçindeki boşluğu anlamak için,
Yıldızlara baktı.
Belki, kuantumun kaderiydi bu.
Bir kıvılcımın adı.
Esasen, hiçlik değil mi?
Bir kıvılcımın cesaretiyle dönüşen.
Evren; karanlığın içinden,
Kendini yok ederek doğdu.
Neden ve Nasıl?
Tanrının sakladığı sırlara,
Dokunabilme sanatı.
Evren ve insan, iki denklem.
Halbu ki doğa,
Görkemli bir sessizlik.
Bu sessizliğe kulak veren,
Tek yankı olmak mesele.
Ey insan!
Bilimin mercegini,
Kendi beynine çevirdiğin gün,
Keşfedeceksin aradığın gerçeği.
Bu gerçeğin;
Yüksek sofralarda, olmadığını göreceksin.