Karanlığın İçinden Geçtik

Karanlığın İçinden Geçtik

İhsan Yılmaz

Doksanlı yıllardı…
Güneydoğu’nun sokaklarına
kurşun sesleri karışırdı ezanla.
Güneş doğardı ama aydınlatmazdı şehri,
çünkü karanlık
insanın içine çökerdi o yıllar.

Cadde ortasında vurulurdu insanlar,
sokak aralarında kaybolurdu isimler.
Bir sabah çıkan
akşam dönmezdi eve.
Bir kapı çalınırdı gece yarısı
ve o kapıdan içeri
korku girerdi önce.

Öğretmenler düştü kara tahtaların önünde,
doktorlar beyaz önlükleriyle toprağa serildi.
Sağlık emekçileri,
gazeteciler,
avukatlar…
Kalemi olan, sözü olan,
hakkı savunan kim varsa
hedef oldu.

Herkes kendinden korkar olmuştu;
ayna bile tedirgindi bakmaya yüze.
“Acaba ne zaman?” sorusu
ekmek gibi bölünürdü sofralarda.
Çocuklar büyümezdi o şehirde,
çünkü çocukluk
mezar taşlarının gölgesinde kalırdı.

Ama bilsinler:
biz korkunun içinden geçtik
ve hâlâ ayaktayız.

Toprağın altına gömdükleri
yalnız bedenlerdi.
Fikirler kök saldı,
umut filiz verdi.
Her faili meçhul
bir hakikat çığlığına dönüştü.

Biz o yılların tanığıyız.
Karanlığı omuzladık
ama teslim olmadık.
Çünkü her kurşunun karşısında
bir direniş vardı.
Her suskunluğun içinde
bir devrimci nefes.

Ve şimdi
o yılların yasını tutarken
şunu haykırıyoruz:

Korku geçicidir.
Adalet er ya da geç gelir.
İnsan, insana rağmen değil
insan için yaşar.

Biz karanlığın içinden geçtik.
Adımız kaldı.
Sözümüz kaldı.
Ve yarına inancımız…
Şubat/2026