Karanlığın Gramı Şiiri - Fuat Sürmeli

Bir insan nasıl yok sayar başka bir insanı?
Bir bakış nasıl öyle kaskatı kesilir?
Gözlerindeki merhameti söndüren,
Hangi karanlık kuyudur?

Görüyorum; bilmemenin, bilmekten korkmanın
O katı, o soğuk hâlini.
Ahmaklık, sandığından daha ağır bir günah,
Çünkü insanı insandan eder.

Küçük dünyalarında koca tanrılar gibi,
Vicdanı bir eski palto gibi çıkarıp atanları...
Bir çocuğun ekmeğini alırken yüzü kızarmayan,
O taşlaşmış yürekleri görüyorum.

Ve işte o zaman,
İnsana dair olan umut,
Sessizce çekip gidiyor bir limandan.
Bir gemidir o, sönük ışıklı,
Karanlık sulara karışıp gidiyor.

Geriye ne kalır?
Küllenmiş bir ocak,
Ve içimde
Bir sorunun yankısı:
Bu kadar mıydı?