Karanlığın En Derin Yerinde

Işıklar kapandı birden, gönlümün kıvrımlarında.
Bir nida bile kalmamıştı,
Her yer zifiri karanlık.
Ay ışığı vurdu yüzüme, soğuk bir hatıra gibi.

Anlayamadım nedenini,
Saklı gerçeklerin sessiz sebebini.
Usulca bekledim,
Karanlıkta sabrettim seni.

Bitti sandım her şey
Çözüldü bir bir insanlar, sözler, umutlar.
Bekleyiş bile savurdu bizi bir yana,
Ben, alışkın değildim seni böyle görmeye.

Zamanın donduğu o yerde,
Karanlığın en derin yerinde
Yalnızca sen vardın ve ben
Hâlâ bekleyen.