Istanbul Bakirkoy 7Aralik
İçimde binlerce çiçek açmak isterken
mevsimsiz kalmış bir bahçeye dönüşür ruhum,
yağmuru unutan bulutların altında,
gökyüzüyle göz göze gelmeyi bekleyen dallarım kurur.
Her yaprak, sessizce düşerken
kendi cenazesine katılan bir yıldız gibi yanar.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta