Karanfil Baharları Şiiri - Haydar Güner

Biz
geceyi dinleyerek büyüdük
teneke damlara vuran yağmurla
ter kokusuyla yoğrulmuş duvar diplerinde
kimliksiz, kimse bilmeden
biz vardık.

Adımızı bilmezdi mahkeme zabıtları
sadece soyadımız vardı: Çinçin.
Bir posta kutusu değildik
bir ev adresi hiç olmadık
yoksulluğun puslu sabahlarında
çoraksak da gül açtık.

Ayakkabımız delinirdi
ama dizimizin kanı
hiçbir yoksula düşmedi
çünkü biz
komşusunun çamaşır ipini koruyan haydutlardık.
Küçük kardeşin sobaya yaklaşmasına
elini uzatan birer abiydik.
Kimsesizliğe sahip çıkan çocuklardık.

Evimiz yoktu belki
ama sokaklarımız onurumuzdu
ve bir ekmekse
yarısı mutlaka bir başkasına düşerdi.
"Çalacaklar" diye korktular bizden
oysa biz
kapı önünde unutulan bebek arabasını
örtüyle saracak kadar
utangaç delikanlılardık.

Varsın anlatmasın kitaplar bizi
varsın sustursun ekranlar
asfaltı kazırsan
hala çıkar sesimiz
bir karanfil gibi yırtar betonu
çünkü biz
adımız bilinmeden de sevdik bu şehri
çıplak ayakla yürüdük
ama yüreğimiz çelik burunluydu
biz
Çinçinli çocuklardık.