Karaman'a Cemre Düştü Şiiri - Nevzat Dağlı

Şubat ayı sonunda umutlarım yeşerir,
Karaman’da bu ayda havaya cemre düşer.
Köylerdeki hareket sevincimi taşırır,
Pınarbaşı’nda dolan kovaya cemre düşer.

Hacıbaba Dağında, Karadağ’ın başında,
Kar olsa da bembeyaz toprağında, taşında;
Kazımkarabekir’de ve de Yollarbaşı’nda,
Çiğdemli, Masara’da ovaya cemre düşer.

Yeşildere, Taşkale kuzu sesiyle inler,
Manazan mağarası tepeden onu dinler.
Becerikli ellerde hamur olunca unlar,
Pişileri kızartan tavaya cemre düşer.

Ağıllar kuzulardan, oğlaklardan hoşlanır,
Bahçelerde, bağlarda budamalar işlenir.
Bahar temizliğine dış duvardan başlanır,
Eller ile karılan sıvaya cemre düşer.

Yumurtalar dürülür mayalı ekmeklere,
Yeşil soğan katıktır bulgurlu yemeklere.
Doğa teşekkür eder verilen emeklere,
Sütler kaymak tuttukça devaya cemre düşer.

Bazen Karamanlılar damdan karlar kürüler,
İlişe yetiştiren üzerini bürüler.
Meralara salınır davar, sığır sürüler,
Danalar ayaklanır, düveye cemre düşer.

Kıştan bunalan insan çıkar nefesler alır,
Nevruz günü yaklaştı diyerek umut bulur.
Yatak, yorgan, giysiler biraz dışarda kalır,
Önlemler alınmazsa güveye cemre düşer.

Karaman’ı sevenler gurbetlerden seslenir,
Dostlarla kavuşmaya daha çok heveslenir.
Barajlar su tutmuşsa, deli çaylar uslanır,
Gödet’te, Dereköy'de davaya cemre düşer.

Dağlarda karlar erir, derelere dağılır,
Aladağ, Çukurbağ’da martta sular çoğalır,
Nevzatlar Ankara’da özleminde boğulur,
Çeltek Mahallesinde yuvaya cemre düşer.

Halk Ozanı Karamanlı Nevzat