Telefonun başında saatlerce mesajını beklerdim
Bir çocuğun annesini beklemesi gibi
Sense sadece kısaca
Ömrüm yazardın
İşte bu bir tek kelime
Ömrümün en güzel en anlamlı cümlesi olurdu
Yine bir çocuk gibi telefonu bağrıma basar
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta