Karalamaca Şiiri - Yorumlar

Karalamaca...

Sonsuz bir sessizliğin ortasında kaldım. Rüzgâr esmiyor, gökyüzü kıpırtısızdı. Sanki dünya, beni unutmamak için bir anlığına durdu. Zamanın dışında, varlıkla yokluk arasında asılı kalan bir an gibi…

2.
Her yeni gün, yeniden yanmak gibiydi. Gökyüzü açıldıkça içimde bir şeyler kapanıyor, umut ışığıyla birlikte iç sesim de yavaşça sönüyordu. Yaşam, bazılarına mucize getirirken, bazılarına yalnızca devam etme zorunluluğu bırakıyordu.