Karalamaca...
Sonsuz bir sessizliğin ortasında kaldım. Rüzgâr esmiyor, gökyüzü kıpırtısızdı. Sanki dünya, beni unutmamak için bir anlığına durdu. Zamanın dışında, varlıkla yokluk arasında asılı kalan bir an gibi…
2.
Her yeni gün, yeniden yanmak gibiydi. Gökyüzü açıldıkça içimde bir şeyler kapanıyor, umut ışığıyla birlikte iç sesim de yavaşça sönüyordu. Yaşam, bazılarına mucize getirirken, bazılarına yalnızca devam etme zorunluluğu bırakıyordu.
Bugün seviştim, yürüyüşe katıldım sonra
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!
Devamını Oku
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta