Gitdim mutfakta kaynayan elbiselere bakmaya, elimi kaldırdığımda baktım ki, kalem elimde gelmişim mutfağa.
Elbise karıştıran tahtayı götürürken mutfakta kullanmadığım kalemim, elimden kayıp kovaya düştü. Tutup çıkardım oradan kalemimi. Mürekkep aktı beyaz elbiselerimin üzerine.
Cansızları kendisi kurgulayan düşüncesiyle amelini denkleştiremeyince karalama olur yarattığı.
Hiç kimse insanlığa yaptığı karalamayı sergilemez kesinlikle...
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta