Kimse kimseye doymadı ki, herkesi herkesin
Herkesi herkesin elinden aldılar
Böyle söylemişti o zayıf,
Avurtları çökük ve parlak gözlü,
Siyahlar giyinmiş, siyah çoraplı hanım...
Böyle söylemişti gıcırtılı
İçimi üşüten sesiyle
Her şey güzeldi bir zaman, çok önce
Şehirler, insanlar, güneş deniz
Mutluluğumu görebilirdiniz
Çökmeseydi içime bu son gece




Bu adam tıp profesörü mü şair mi anlamak güç. Harika mısralar..
Kimse kimseye doymaz,beşer almasa Yaradan alır...Doymadan denizin tuzu gibi dudağımızda acımsı ama tatlı,öncesini hatırlatan bir iz bırakır gider sevenler çoğunlukla da sevilenler...Birbaşımıza kalalkalırız istasyonda...Biliriz giden gelmez ne ahıretten ne de bu dünyanın bilmem neresinden.Ama yanık yüreğimiz şunu da bilir ki her istasyonda bir sonraki sefer olacaktır,her birisi azıcık serinletse de aynı sona götüren...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta