Karagöl’ün Sessiz Canları
Gökten inerken beyaz şölenin bin bir yüzü,
Çocuklara neşedir, canlara kıştır özü.
Biz cam ardında seyrederken bu masalı,
Dışarda titrer canın, kesmez bitmez ayazı.
Sokakların dilsizi, o mahzun bakışlar,
Sıcak bir yuva, bir lokma ekmek bekler.
Hayali yoktur belki göklerden öte bir yerin,
Düşmesin yüreğimize onların derdi, kederin.
Karagöl’ün bağrında kar dize dek çıkar,
Nasıl kıyar bu cana merhametten yoksun yürekler?
Barınak olsun sevgin, bir kap aşın can olsun,
Dünya, tüm sessiz canlara sıcak bir yuva bulsun.
Karagöllü TURAL
Kayıt Tarihi : 28.1.2026 19:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Karın Beyazı ve Vicdanın Sınavı Gökyüzünden süzülen her bir kar tanesi, çocukların dünyasında eşsiz bir şölenin habercisidir. Sokaklar, kızak sesleri ve havada uçuşan kar toplarıyla neşeyle dolar. Ancak bu masalsı beyaz örtü, penceremizden izlediğimiz bir manzara olmaktan çıkıp hayatın içine karıştığında, beraberinde dondurucu bir gerçeği getirir. Bizler için "görsel bir şölen" olan bu mevsim, sokaktaki kimsesiz canlar için ölümcül bir hayatta kalma mücadelesidir. Isınacak bir köşesi, sığınacak bir saçak altı bulamayan bu dostlar için kış, yalnızca soğuk değil, açlıkla birleşen bir donma tehlikesidir. Çocukların hayalleri kar kadar temiz ve pürüzsüzken, bizim sorumluluğumuz bu dünyayı, o dilsiz dostlarımız için de yaşanılır kılmaktır. Bir kap yemek, bir tas temiz su, rüzgârı kesen küçük bir sığınak; bazen en ufak bir iyilik, koca bir yüreği hayata bağlayabilir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!