Karagöl Türküsü Şiiri - Ömer Tural

Karagöl Türküsü

Kara taşlar eteğinde, gölet sessiz akar,
Dört oluklu çeşmeden su, yıllara fısıldar.
Ermeni elleri kalır taşlarda izler,
Geçmişin soluğu dinler, köyün her bir köşesi.

Türkmen Şarklar gelir develer, koyun sürüsüyle,
Kamış gözünden bulur suyu, gönül dolar sevinçle.
Sazaklıkta sinek çoktur, yayla otları bol,
Serin su, yeşil otlar, hayvanı korur solmadan.

Göçmenler döker kerpic, çamurla yükselir taş,
Evler, kilerler, bağlar… iz bırakır emek, yaş.
Boşnak gülüp kabak pidesi, sofraları süsler,
Hingel, turşu, zahmetli emek, köyün ruhu övülür.

Seki Dede gölgesinde, Balıkaya, Kuşkayası,
Leylek yuvaları, akasya dalları anlatır masalı.
Setenli Bağ’ın suları çağlar, çocuğu alır götürür,
Dağlar, taşlar, purlar… Karagöl hatırasına şahit olur.

Camız Ağlında fırtına, yağmur, kar, çile çoktur,
Hayvan sığınır mağaraya, insan korur sabırla.
Sabun çeşme elleri yumuşatır, suyu çay gibi demli,
Aşgar otu, kilim, bağ… Karagöl ruhu hâlâ diridir.

Kapılar önünde teker, örs, körük… çocuklar bakar,
Fenni kovanlar dizilir, arıcı başı çağrılır.
Yağmurda, çamurda, sıcakta, soğukta emek akar,
Karagöl’ün suları gibi, hatıralar gönle akar.

Ömer TURAL