Ben Akdeniz çocuğu, bilmezdim hiç karayı,
Sen bağrıma açmadan, o kapanmaz yarayı.
Bembeyaz ufuklarda, pembe hayalim vardı,
Kapkara sularına dalıp hepsi karardı.
İlahi Karadeniz! Ne diyeyim ben sana?
Sebep oldun gönlümde, kapkaranlık tufana.
Kopardın bahçemdeki, biricik gonca gülü,
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Tebrikler. Sevgiler
Temiz bir çalışma olmuş. Yalın..
Tanrı’nın hükmü buymuş, böyle yazılmış kader,
Hiç aklıma gelmezdi, bir gün ellere gider.
Soldu bütün renklerim, ne bet kaldı ne beniz,
Yârim sana emanet, iyi bak Karadeniz!
duygular hoş bir şekilde kaleme alınmış kaleminize sağlık kutlarım.
saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta