Karaca Şiiri - Esra Nizam

İki hayatı imkansıza bağlayan iki kelime.

Senin dilinden bir kere düştü.
Ben iki asırdır kanıyorum.

Kirpiklerimi inciten
bir yağmur bıraktın gözlerimde Karaca.

Öyle bir acısı var ki;
kırk kapı kilitlendi içimde.
Kırkının da anahtarı senin elinde.

Sana ‘gel beni kurtar’ demem.
Acıdan ölecek değilim elbette.
O kırk kapıdan birini aralasan yeterdi.
En azından bu kadarına değerdi.

…

Ben seni,
sen bensizliği dilemişsin Tanrı’dan.

Benim payıma düşenin karşılığında
sana ne kaldı Karaca?

‘Kazanmadan kaybettiğin bir aşk.’

Oysa bir kez baksan arkana,
bir kez duysam sesini,
yedi renkli bir güneş doğardı karanlığıma.

Gözlerinde peydahlanan utançtan
beni neden korumadın Karaca?

Hiçbir sebep benimle kalmana yetmedi.

Belli ki beni sevmek,
seni sevmek kadar
güzel değildi.

…

İki hayatı imkansıza bağlayan iki kelime.

Hatırladın mı Karaca?

Hatırlama.

Bana bıraktığın acıyı anlarsan
kendi kalbinden korkarsın.

Elbette beni sevmedin diye kızmadım sana.
Bir ölümlük kırgınım;
o kadarını da çok görme bana.

İster idare et,
ister inkâr et,
istersen siktir et.

Ben sensiz bu kadar yaşayabildim.

…

Sen giderken beni gömmeliydin.
Ben senin kırık ayağındım.
Beni vuracak tüfek hep senin elindeydi.

Ve sen bunu en başından biliyordun.
Yirmi beş saniye yeterdi nefesimi kesmene.

Karaca, beni kurtar!
Can çekişmeme seyirci kalma daha fazla.

Sevgisi hiçbir şeye yetememiş bir kalple
daha fazla yaşatma beni.

Merhametinin gözlerini bağla şimdi.
Bunu bir kurtuluş say,
giderken söylediğin gibi.

Çek, vur beni Karaca.
Son ver acıma.

Nerede saçları örgülü bir at görürsen,
beni hatırla.

….

(/Elimi kana bulamam dersen,
Seni Sevmiyorum’ de, bitsin Karaca./)

…

03.41 — 17 Ağustos 2026