lambalar söndüler bir bir evlerde
bütün bu koca şehir uykuya daldı
kalbimin ışıklarını da sen söndürmüştün gidince
adına hasret denen sonsuz bir karanlık beni aldı
alev alev yanıyordu kara yangınlar içimde
kalbim hiçbir söndürme çabasını kabul etmedi
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta