Kara Toprak Kara Bahtım

Kara Toprak Kara Bahtım

O bahar sabahı gözlerinde yeşeren,
Sevda tomurcuktu, henüz açmamış.
Sırtında yükün dağlar kadar ağır,
Ellerin nasır tutmuş, gülüm, çalışmaktan.

Kara toprak, kara bahtım,
Sen de mi çektin bu zulmü?
Bir yanım aşk, bir yanım hasret,
Ömrüm çürüdü bu yaban ellerde.

Günler geçti, mevsimler döndü ardı sıra,
O ilk bakışın kaldı yüreğimde sızı.
Her sabah bulutlar seni andı sessiz,
Her akşam kapı eşiğinde bekleyişin.

Kara toprak, kara bahtım,
Sen söyle, ne cevher saklarsın?
Bir yanım aşk, bir yanım öfke,
Hasret köz, öfke demir dövdürür yüreğime.

Zulmün tarlası çoraklaştı yavaş yavaş,
Çakılı ayaklar kök saldı derinlere.
Toprak ananın gözyaşıyla sulandı,
Her ter damlası bir tohum oldu sabrın.

Kara toprak, kara bahtım,
Senin koynunda kök saldım.
Her çatlakta bir filiz, bir anı,
Karanlığı delip ışığa vardım.

Ve o bahar sabahının tomurcuğu,
Belki açmadı ilk toprakta.
Ama tohumu kaldı rüzgâra, kuşa,
Ağaç olacakmış meğer, gölgesi uzun.

Kara toprak, kara bahtım,
Saran, sarmalayan, hiç bırakmayan.
Bir yanım aşk, bir yanım direniş,
Türküm yükselir dağlardan, gökyüzüne.

Fatih Mehmet Yiğit