Kara Leke Şiiri - Muhammed Bozbey

Akşamüstüydü. Televizyon açıktı ama kimse bakmıyordu. Ekranda dönen görüntüler, odanın duvarlarına asılı eski saatler gibi sessizce akıyordu. Haberler bitiyor, yorumlar başlıyor, kelimeler çoğalıyordu; ama kimsenin elini uzatıp yerden bir şey aldığı yoktu. O gün, dünyanın biraz daha kirlendiğini herkes sezmişti, fakat bunu üstüne alınan pek olmamıştı. Sokakta yürüyen insanlar aynıydı: biri aceleyle eve yetişmeye çalışıyor, biri vitrine bakıyor, biri telefonda konuşuyordu. Ortadoğu uzak bir kelimeydi çoğu için; bir harita parçası, bir haber başlığı. Oysa bir yerde bir kalbin üstüne kara bir iz daha düşüyordu. Kimileri bunu leke saydı, kimileri arınma sandı. Haklı olan da vardı, susan da. Ama suskunluk en çok çoğalan şeydi. Gece çöktüğünde dünya yerli yerinde duruyordu. Leke hâlâ oradaydı. Arı duruluk da. İkisi de yerde, yan yana. Eğilip alan olmadı. Çünkü herkes kendi dünyasını taşıyordu sırtında; derdi başka, davası başka, vicdanı başka tartıyordu. Ve dünya, bu yüzden, biraz daha sessizce kirleniyordu.