Doğduğum günün fotoğrafına baktım da
Beyaz bir kundağa sarmışlar,
Masum, kaygısız, savunmasız ben,
Çaresiz kabul etmişim.
Ama İstanbul öyle değil!
Mecbur bu beyazlığa
Çünkü yaşadığın şehir
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta