Karın bildiği var beyaza bulamakta her yeri, serin günler,
peçeli ve çarşaflı insanlar, uçuşan yapraklardan sonra tepeyi
tırmanırken bulutlar telaşla, tipinin seyreldiği çitleri yıkıp
kervan yolları üzerine, patikaları silip, vadileri yutup,ağaçları
tortop edince, su gibi bereketi var karın, parmağın döküm bir
harfte soğuması gibi görevbilir dokunuşu, kurşunun keskin kenarları,
kurşuni buz kalıbının altında şırıltısı duyulmakta ya baharın,
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta