İnsan sevmeye başladığında yaşadığını anlar,
sevmeye başladığında korkmayı öğrenir.
Önce bir kar tanesini gibi hafifler, sonra kaybetmekten korkarak evren kadar ağırlaşır.
Hayat kulağına okunan adınla başlayıp,bir musalla taşında boylu boyunca uzanıncaya kadar süren bir serüvenle doludur.
Yaşayan, kelimelere döker acınası acizliğini.Aslında hiç yaşamadığını bilmeden...
Sevdim zanneder, yaşadım zanneder bir kar tanesi gibi bir avuç içinde eriyip gideceğini bilmeden.
Sevmek bu aciz hayatın içindeki en hoş meta,hata ve cezadır.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta