Karanlığı ısıtan o beyazlık,
Uzaktan geleb o yalnızlık.
Havayı kesen keskin rüzgarlar,
Kayıp bir hikaye anlatırlar.
Birer insandır kar taneleri,
Ölüm gibi gelip geçici.
Tıpkı hayat gibi izole,
Olmuşuz kar tanelerine köle.
Evrenin güzelliği dibimizde,
Biz ise kuyunun dibinde.
Tek yaptığımız dondurmak hayatı,
Sanki bakarsın olmuş bir kırağı
Yeryüzü geri alır verdiğini,
Karın toprağa karışması gibi.
Kurtulmalısın bu kölelikten,
Sıcaklar senin için gelmeden.
Kayıt Tarihi : 20.12.2025 23:06:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Edebiyat dersinde saf şiirin ne olduğunu öğrendik ve bu ilk denemem.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!