Kar yağıyordu…
Ben seni ilk kez
kalbimin en sessiz yerine koyduğumda.
Şehir üşüyordu,
ben ısınmayı
adını içimden söyleyerek öğreniyordum.
Sen
bir kış gecesi gibi girdin hayatıma
öyle ansızın,
öyle sarsarak
ve ben,
hiçkimseye anlatamadığım yerlerimle
sana inandım.
Kar gibi sevdim seni,
Üşütmeden, incitmeden,
kırmadan
Bil ki,
kar da yanar bazen;
içinde büyüyen hasretle,
dokunamadığı tenle
Ben seni
sadece “seviyorum” diye değil,
gözlerim dolduğu halde
adını kirletmeden seviyorum.
Öyle bir sevmek bu
Kalabalıklar varken bile
yalnızlığımın adı sensin.
Ve ben,
karın en güzel yanı gibi
sana usulca konmak isterim:
gürültüsüz…
ama her yerini beyaza kesen bir bağlılıkla.
Çünkü sen
bana iyi gelen tek kış oldun;
soğuk değil
sükûnet taşıyan.
Şimdi yine kar yağıyor
ve ben yine aynı yerdeyim
Kalbimin en sıcak köşesinde
senin adın var.
Kayıt Tarihi : 16.1.2026 00:37:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!