Eserken rüzgar coğrafyalardan birinde,
Bulutlar çarpışınca soğuk bizi bulurdu,
Yağardı kan toprağın tenine,
Kar görmemiş çocuklar pamuk sanardı.
Ve ben..
Bu coğrafyanın yabancısı,
Beşinci senesini doldururken hemide,
Kara bahtımı arkamdan sürüklerken,
Geyiklerin kızakları çektiği gibi hem de,
Kar’ın beyazı düştü işte o an,
Tam da kara bahtıma.
Kar da karardı,
Kara toprak yanında kaldı ak sakallı.
Velhasılı kelam kar düştü kara bahtıma,
Bahtım kar’ı karartacak kadar kara.
Kayıt Tarihi : 10.1.2026 05:08:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
