Kar Çiçeği Şiiri - Buket Ayaz

Tacımın rengini bir de benden dinle.
Yabanıl saksıların vaktinden evvel büyüttüğü

Ölen üçünü saymazsak dördüncüydüm kafeste
Perdeleri sararmayan bir evin ışıksız penceresinde
Kristal örtüler ayaklarıma yağardı

Halbuki dirgenleri sivrilttiği vakitteydi babalar
Tan vaktine gebe şalvarlı kadınlar,
Seccadeler uzatırdı sedirlerin ucuna
Biz, taştan çehrelere günaydın derdik
O,
Süpürge sapına taktığımız kumaşlara
Tahta arabalarla çektiğimiz,
Damdan yuvarlanan çocukluğumuza
Elveda!

Çorak gözleri döndüğünde yüzümüze
Kuşlar, altın tarlalarda yakılan ağıtlara karışır
Macarkalar hasatlarda habis merhameti yükler,
Gölgeler bulut çağırırdı.

Erken heveslenirdik feminist düşlere,
Eteğimize nakşederdik:
“Kol kırıldıysa kırıldı, yeni içinde kalmasın”
Oysa tanırdık gelinlik altında yatan çiçeği falan
Açacağı gün, öleceğini bildiği gibi, derin

Ama huyudur,
Önce yere atmak ardından ezmek topuğuyla
Tütün gibi var olma hevesimizi
Avcumda nasır gibi canımı acıtarak taşıdığım adam

Niyet ettim yabani saksıları karıştırmadan
Niyet ettim çiçeğin mahiyetini kavramaya

Ama bilmelisin
Toprağa bakmak yetmiyor
Toprağa sızmalı insan