Ömrün ortasında sarılmak isterken
kar çiçeği yapraklarına
Ayazda donuyor kar çiçeği
Düşen yaprakları saçlarımda
Eğilip gitti mevsimlerin güzeli
Düş sokakları şimdi kapkara
Umut doğururken ay kentlerin rahminden
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta