Kar Altında Ten Şiiri - Aşk Aşkın Şehri ...

Kar Altında Ten
Kar yağıyor,
Ama artık soğuk değil bu.
Çınarların gölgesi üstümüzde,
Ve gece, bizi saklamayı öğrenmiş.
Ali’nin eli Gül’ün belinde,
Bir düşünce gibi değil
Bir ihtiyaç gibi duruyor orada.
Gül yaklaşırken,
Nefesi boynunda ağırlaşıyor dünyanın.
Söz yok.
Çünkü bazı cümleler dudakta değil,
Deride kurulur.
Parmaklar, kıştan daha cesur,
Ten, kaderden daha ikna edici.
Kar omuzlarından kayarken Gül’ün,
Ali’nin içi yanıyor.
Bu bir sabır değil artık,
Bu, tutulmuş bir yangın.
Ve sonunda serbest.
Çınarlar şahit, gece kör,
Dünya kapalı.
Sadece iki beden var
Birbirini hatırlayan.
Ve kavuşma bir son değil, bir derinlik.
Aşk, bu kışta ilk kez çıplak ve korkusuz.
Aşk