Kar altında bir şair Şiiri - Günay Aktürk

Bütün kent,
yorgun bir günün mükafatıyla
derin uykusunda gömülü.
Uzaklarda evler, kaldırım boyu uzanan sokak lambaları.
Yarına ertelenmiş yapılacak işler.
Hep yarınlara ertelenmiş seni seviyorum çığlıkları.
Sadece, rüyalarında aşk yaşar utangaç şairler!
Ve hep de bu anlamlı gece de düşerler sonsuzluğun peşine…

Geceleri sessiz bir düştür hayal,
yıldızların da tepesinde parlayan…
O an öyle kolaydır ki zoru başarmak;
ağlayan bir çocuğun göz yaşını silmek,
sevgiliye, yarınlara inat sımsıkı sarılmak!
Bir adım atsan, aşabilirsin karlı dağları.

Fakat birileri mutsuz bu gece de
birileri umutsuz!
Aç yatmış, açlığını bastırmak için
erkenden yatağa giren yoksullar.
Horlamakta saf duygular gecenin karanlığına.

En az onlar kadar yoksulum bende;
Onlar kadar aç, onlar kadar sevdalı yüreğim.
Ve bütün evreni aydınlatmaya yeter hayalimde ki yarınlar.
Kırsalar da kalemimizi bir gece yarısı darağacında,
hala keskindir bakışlarım, kana susamış celladın önünde.

İşte böyle bir gece de kar altında bir mevsim ağlıyor.
Hem de bembeyaz cennetinde yurdumun.
Mahalle de bir cenaze!
Herkesin yüzünde çaresiz bir kader çizgisi!
Bu kaçıncı ağıt, bu kaçıncı elveda?
Hoşça kal bile diyemeden,
şahit olduğu kaçıncı ayrılık sahneleri?

Kar taneleri düşüyor sıcak bedenlere.
Ağır adımlarla kafaları eğik yürüyorlar.
Film şeridi gibi akıp gidiyor hayat bir mezarlıkta.
Kar altında bir şair, verilirken toprağa.