Kırıldı kalemim, ferman kesin.
Asla unutamayacak bu gözler, o sureti.
Rahmet yağarken hatırlayacak seni.
Dalıp uzaklara tefekkür ederken kurcalayacaksın bu havsalayı.
En umulmadık anda hayalin belirecek karşımda.
Lisanım yetmeyecek olanları anlatmaya.
Ey bu müstesna hayal, neye kırgınım biliyor musun?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
