Gülmeyi öğrenirken sağanaklardan,
Sana yakalandım çıkmaz sokaklarda.
Islanınca açıldı yokluk kelepçem,
Göğsü kızıl kan ağaran sabahlarda.
Yanmayı öğrendim gölgede seninle
Ateş oldu İbrahim’in gül bahçesi.
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta