Kapanmaz Yara Şiiri - Mert Karahancı

Kapanmaz Yara

Bir sokak lambasının gölgesine sığındım,
kendi ağırlığımda ezilen bir taş gibi.
Gökyüzü, paslı bir bıçakla kesilmiş,
kanıyor gece, damla damla içime.
Sokaklar, suskun bir kalabalığın izi,
her adımda bir çığlık, her çığlıkta bir harf.
Kimim ki ben? Bir gölgenin gölgesi
yada unutulmuş bir duanın son hecesi

Hangi kelime kurtarır ki insanı?
Söz, bir zincir; dudaktan kalbe pranga.
Sustuğum yerde başlar asıl isyan,
çığlık, bir harfin boğazında kargaşa.
Dudaklarımda tuz, dilimde keder,
her nefeste bir yemin, her yeminde bir yeter.
Söylesem, dünya bir an durur mu dersin?
Yoksa kelimeler de mi kaçar benden?

Elimde bir avuç toprak, ne vatan,
ne mezar, sadece avuçlarımda kiri
Baktığım aynalar hep aynı yalan,
gözlerimde bir şehir, sokakları çöl, irin
Bu şehir ki, ne cami tanır ne kilise,
ne bir ezan yükselir ne bir çan sesi.
İnsanlar yürür, gölgeler koşar peşimde
herkes bir yara, her yara kendi dermanı ile sevişir

Tanrı’ya sordum, sustu, rüzgâr esti,
rüzgârda bir türkü, çığlığı kulaklarımı kesti,
Yürüyorum, adım adım kendime resti,
her adımda bir ben, bir ben eksildi.
Dağlar mı çağırır, yoksa deniz mi?
Bir dalga vurur, bir taş kırılır,
ne dağ tanır beni ne dalgalar bilir.
Yine de yürürüm, çünkü durmak ölüm.

Bir çocuk geçer yanımdan, gözleri eski,
elinde bir ekmek, yüreğinde bir taş.
Bakışında bir tarih, kırılmış, kesik,
sormaz bana, “Neden?” der, “Ne için savaş?”
Utandım, sustum, göğsümde bir sancı,
söz biter, insan biter, kalır bir acı.
O çocuk ki, benim unuttuğum yüzüm,
o taş ki, kalbimde büyüyen özüm.

Ne bir bayrak kurtarır ne bir slogan,
ne bir alkış siler içimdeki yalan.
Hakikat, bir bıçak, keser damarı,
kan olur akar, bulur kendi yolunu.
Yine de tutunurum bir dal parçasına,
bir umut kırıntısına, bir naber faslına.
Belki bir gün, bir şiirde bulurum kendimi,
belki bir mısrada, özgür, yeniden diri.